Mięta   należy  obecnie  do  ziół  najchętniej   stosowanych  w  lecznictwie.  Jej  cnoty doceniono już 3500 lat temu, a od tamtej pory do dziś liczba jej zastosowań jeszcze się wydłużyła.  Trzeba jednak pamiętać,  iż aż  do siedemnastego wieku, obecnie używana  w lecznictwie mięta pieprzowa jeszcze nie istniała. Wyhodowano ją w Anglii, i bardzo szybko rozpowszechniono  w  innych  krajach  europejskich.  Obecnie  spotyka  się ją,  zdziczałą, wyrastającą przeważnie  nad  ciekami  wodnymi,  łatwo  ją poznać  po  charakterystycznym układzie kwiatów w kwiatostanie, ale jeszcze łatwiej po znanym wszystkim zapachu.

  Do celów medycznych wykorzystuje się przede wszystkim jej liście  i otrzymywany z nich olejek. Mięta  cechuje się nadzwyczaj wielostronnym działaniem: pobudza łaknienie i trawienie, działa przeciwskurczowo i wiatropędnie, zwiększa wydzielanie soku żołądkowego oraz żółci, co więcej, ułatwia jej przepływ przez drogi żółciowe, uspokaja i łagodzi ból, zabija bakterie, nawet te oporne na antybiotyki, posiadając do tego właściwości przeciwzapalne, a na dodatek obniża nieco ciśnienie krwi. Dodatkowym jej atutem jest to, iż praktycznie nie ma   najmniejszych   ograniczeń w   jej   stosowaniu.   Jest   poza   tym   jeszcze   jedna  iście fenomenalna  cecha  mięty,  mimo  dokładnej  znajomości  składu  chemicznego  jej  olejku  i niewątpliwych osiągnięć chemii, nie udało się dotychczas podrobić jego składu.